Co pensamento en Isaac Díaz Pardo

Hai persoas que deixan unha pegada o mesmo día que as coñeces. Aínda que non che digan ren, aínda que non miren para ti, aínda que non che dirixan a palabra. Hai persoas que levan ao carrelo un anaco da historia deste pobo. Levan faragullas da memoria dunha das mellores xeracións que deu Galiza, aquela xeración de magnolia que xamais chegou a abrollar, dilapidada polo feixismo.

Isaac Díaz Pardo é unha delas.

Polo seu pai, Camilo Díaz Baliño pasara moitas horas no obradoiro de Ánxel Casal. Contaba, chocalleiro el, como un día lle chamou “carca” a Castelao no taller da editorial. Tamén como elaboraba os carteis a prol do Estatuto Galego ou as angueiras daquela mocidade de Xuventudes Socialistas Unificadas.

El salvou a vida pero matáronlle o pai. Iso nunca se esquece.

Díaz Pardo tivo visión empresarial e capacidade para argallar un proxecto xunto a Luís Seoane como foi Sargadelos, extirpado nos últimos anos da súa vida por quen miran máis o peto que a conciencia. Díaz Pardo non tivo reparos en soster Ediciós do Castro, memoria viva de todos os represaliados e fusilados da guerra, aínda que supuxese un atranco económico.

Isaac Díaz Pardo foi un tipo singular, cun eterno sorriso de pícaro, miúdo coma un fiúncho.

Na primavera de 2006 dei a miña primeira conferencia pública. Fora convidado por Xoán Carlos Garrido para falar arredor dos irmáns Villar Ponte nun acto organizado pola Comisión de Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, nunha sala da Fundación Paideia. Acompañáronnos dúas persoas sinaladas: Teresa Villar Chao (filla de Ramón Villar Ponte) e Isaac Díaz Pardo

Para un rapaz de 21 anos, interesado no pasado da nosa terra, era excepcional compartir palestra cos citados. A Teresiña (como lle chamaban agarimosamente) xa a tratara anteriormente naquela casa d rúa Juan Flórez, unha verdadeira capela do nacionalismo. A Isaac, non.

Pasaba da hora prevista cando chegou. Mandáronos sentar mentres el se ía achegando á mesa. Tocoume nunha esquina. A moderadora, na presentación, advertiu que o acto sería curto porque Isaac tiña que marchar cedo. Coidei entón que non tería a oportunidade de falar con el.

Rematou o acto. Isaac ergueuse, saudou os que tiña ao seu carón e deu a volta para vir canda min. Estreitoume a man e deume unha aperta arengándome a continuar. E aquí trato de continuar.

 Aquel xesto define a imaxe humana que teño de Isaac Díaz Pardo.

 

 

Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.